میرزا حسن شهیدی متخلص به (طوبی) از علمای قرن 18 در منطقه میمه
ویدئو 
ادامه مبحث...........
دراین صفحات مطالب جدیدی درباره شاعران و ضرب ا لمثل های میمه ای که نتیجه تلاش و تحقیق دوست اندیشمند جناب حاج آقا محمدتقی معینیان است ، برای شما منتشر می شود. این تحقیقات ارزشمند مرجعی مفید و مستند ازتاریخ میمه است که قطعا برای شما جالب و خواندنی می باشد.
آقای عبدالرضا شیبانی
آقای شیبانی متخلص به بهشتی در سال 1339 در شهر میمه بدنیا آمد جد پدری وی مرحوم ابونصر فتح اله خان شیبانی از شاعران بنام زمان خویش بوده است . گوشه هایی از زندگی غم انگیز و حیات عصیانگر و اشعار اعتراض آمیز ، علیه وضعیت موجود ایران زمین در حکومت قاجار ،در کتاب از صبا تا نیما تألیف یحیی آرین پور از وی بچاپ رسیده است .
آقای شیبانی از شعرای جوان این منطقه است که دارای طبعی و قاد و در بکار بردن نکات و مطالب تاریخی خود به زبان میمه ای در این زمان در این منطقه کم نظیر است .
اشعار وی بیشتر در مدح و ثنای مسئولین کشور و در سوگ اشخاص محلی سروده شده است اگر مداحی در اشعارش دیده می شود زائیده محیط و بازار ادبی روز است که چنین متاعی را طالب و خریدار فراوان است .
« شعری در رسای مسجد علی (ع) میمه »
مچد علی بیم را بهنگا بوا از خبی و خاطره اون رووا
اون رووای خب که هم مهربون حرفی نبو از من و تو در میون
یکدل و یک دین بیم مردو جن حتی نبوا ودی ب تقریبن
خیلی دلم اشکی یه باربی یه بار باز جی بیه دوره اون روجگار
مچد علی اون آدمای درست تیر اجل عمرای او ناش بخست
آق نعمت اله و آقا علی رضا سید ای پاک و خب و وی ریا
زاهدی و روضه های برمه دار مل عباسعلی با همه اخلاص کار
جمع خبی بو همگی با خدا روضه خونیشون اکه بعد از نما
مچد علی خب زونی محمود نمه اون جون آبرودار و بود نمه
اون بشه جنگش بکه با مشرکین اون بش یاری کره بر مسلمین
غرق بخون گردابشون تا مزار میمه به اسمش اکره افتخار
من توُمحمود همیشه دوست دارن من شما دو تا یکی دون پندارون
مچد علی رقیه جن حیدر کُشُ مس خاتونه خان را دلبر کُشُ
عام نازه کُو پیر جن دل جوون پیر جن جنده دل نکته دون
خان کیه تا وچها بر کره یا وچهار پی سر ممبر کره
گرمی مچد به همون خانه بُو او که نبو مچد مون وانبو
مچد علی اونها بشند همه بعد از او ناپستای درد و غمه
غم دارن از اینکه وفا ها بشو مهربونی ها و صفا ها بشو
هشگی ابی مثل او ناگیر نیه وقت نما جزء دوسه تا پیر نیه
بعد از اونا غمگین این مچدَ هشگی نیه بیش دَواپرسه چدَ
و یرداَیه روضه ها بُو برقرار شوم تا سحر مرد و جن روجه دار
ویردای وقت دعا خوندنش می لس الغو ثاشون و جوشنش
پیرجناپول شون هادا باصدق وجون اشو آقا روضه پیشتن بخون
وسگی دلا صاف بُو و قلبها درست خاب ،خداجی هچ وقت اناش وانکست
مچد علی این روا دلها بمرد می لسا خلوت ببو و سرد سرد
گرمی اون سالا اَبی یخ بگَ جند گیمون حالت برزخ بگَ
هشگی ابی فکر خداد نهه پندری دنیا سر پا دَنهَه
جندگیا دور وابو از اسم دین صحبت دین جندگیا دنوین
مچد علی باز او جن کاش یه باربی جلوشون اکه دوره اون روجگار
آخر این شعر دلم پرغم برمم ایه شهر مراماتم
ماتم دوری زهمه خاطرات ماتم این جندگی وی ثبات
توزونی این خاطره ها بیش و کم پر زغمه ، پرغمه ، پرزغم
مچد علی دست خدا یار تو قلب مون خسته گرفتار تو
شافعمون گرد به یوم الحساب از بر رحمت نکری مون جواب
نورتودَ محل مون روشنَ خیر نوینه اوتگ با تو دشمن
مچد علی میمه را سنگر توئی مچد جامع بال و پرتوئی
شاعران منطقه میمه - قسمت چهارم
: جستجو